วินฉี หลงเฉินก็เกิดอาการตกใจไม่น้อย ไม่อาจเชื่อแก้วหูของตัวเอง หญิงสาวผู้บ้าคลั่งผู้นี้เป็นถึงลูกศิษย์ของเขาอย่างนั้นหรือ?
ปรมาจารย์หวินฉีส่ายหน้าแล้วกล่าว “ข้าบอกเจ้าไปแล้ว ทั้งชีวิตนี้จะไม่รับศิษย์ ถึงเจ้าจะมาอาศัยอยู่ในที่แห่งนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด”
“อาจารย์ ข้าเป็นเพียงหญิงสาวผู้อ่อนแอ ลำบากตรากตรำมาไกลนับหมื่นลี้เพื่อที่จะศึกษาวิชาทักษะการปรุงโอสถ หมกมุ่นอยู่ภายในสภามานานกว่าสามเดือนแล้ว ข้ายังไม่เป็นที่น่าพึงพอใจอีกหรือ?” หญิงสาวนั้นกล่าวออกมาด้วยความไม่ยินยอม
“มาจากแห่งหนใดก็กลับไปยังสถานที่แห่งนั้นเถิด” ปรมาจารย์หวินฉีไม่แสดงอารมณ์ใดใด เขากล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย
“ข้าไม่ไป ท่านไม่รับข้าในวันนี้ ข้าก็จะหมกตัวอยู่แต่ในนี้ทุกวัน รอคอยจนกว่าท่านยอมรับข้า” หญิงสาวผู้นั้นตอบกลับไปอย่างแข็งกร้าว
“ตามใจเจ้า แต่ว่าจงจำเอาไว้ว่าภายในสภาของข้าไม่ให้ใช้วิทยายุทธ์ หากมีครั้งต่อไปข้าจะขับไล่เจ้าออกไปด้วยตัวเอง”
กล่าวจบก็มองไปทางหลงเฉิน “ตามข้ามา”
หลงเฉินเกิดความสงสัยมากมายอย่างไม่อาจหาคำตอบได้ หญิงบ้าผู้นี้คิดที่จะติดตามปรมาจารย์เพื่อศึกษาการหลอมโอสถ แต่ว่ากลับถูกปฏิเสธอย่างเย็นชาและไม่แยแสเลยสักนิด
