เขามีจิตวิญญาณแห่งจักรพรรดิโอสถอยู่ เป็นผู้ที่เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์การต่อสู้อย่างโชกโชน แต่ทว่าก็ยังอยู่ในระดับ “ตื้นเขิน” เพียงเท่านั้น เพราะเขายังไม่ใช่จักรพรรดิโอสถที่แท้จริง
หลงเฉินพบว่าตนเองเป็นได้แค่เพียงกุ้งแห้งตัวหนึ่งเท่านั้น ต่อให้มีประสบการณ์อันโชกโชนเพียงใด แต่อีกมุมหนึ่งของเขากลับไม่ได้มีทักษะยุทธ์ที่พิสดารเลยแม้แต่น้อย การจัดการกับเขานั้นแทบจะไม่ต่างจากการไปซื้อผักตามตลาด
เท้าของหลงเฉินไม่ได้ใช้ออกมาด้วยพลังปราณ อีกทั้งยังไม่ได้ทำให้หญิงสาวผู้นั้นได้รับบาดเจ็บอันใด แต่นางนั้นไม่เพียงแต่ไม่นึกถึงบุญคุณ กลับยังคิดที่จะสังหารเขาอีกครั้ง
หลงเฉินทอแววตาเย็นชาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ค่อยๆ รวมรังสีสังหารปกคุลมทั่วบริเวณ พลันจ้องมองไปยังหญิงสาวที่กำลังมุ่งหน้าเข้ามา แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการทำร้ายนาง แต่ว่านางช่างหาญกล้าอย่างไม่ลดละ หลงเฉินก็จะทำให้ร่างกายของนางจดจำเอาไว้อย่างไม่อาจลืมเลือนได้เลย
“หยุดมือ”
ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงดังตะโกนหยุดการเคลื่อนไหวของหญิงสาวที่กำลังบ้าคลั่งเอาไว้ ไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาเลยทีเดียว
“อาจารย์”
หญิงสาวนั้นรีบคารวะแล้วกล่าวออกมา
ผู้ที่ทำเช่นนั้นได้ก็คือปรมาจารย์ห
