หลงเฉินเดินเข้ามาเรื่อยจนถึงบริเวณที่เรียกว่าลานกว้างด้านใน พลันใช้กำปั้นทุบไปที่ศีรษะอย่างแรงครั้งหนึ่งเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเขาไม่ได้สอบถามให้แน่ชัดว่าปรมาจารย์หวินฉีนั้นอยู่ในส่วนใดของลานกว้างด้านใน ถ้าหากว่ามาถึงที่แต่กลับหาไม่พบ ก็ไม่ใช่ว่าสูญเปล่าหรอกหรือ?
ในระหว่างที่เขายืนกอดอกเดินวนไปมารอบบริเวณนั้นอย่างไม่คลายสงสัยก็มีสาวน้อยผู้หนึ่งเดินผ่านมา หลงเฉินรีบรั้งสาวน้อยผู้นั้นไว้แล้วถามออกไป “แม่นาง เจ้าพอจะทราบหรือไม่ว่าปรมาจารย์หวินฉีอยู่ที่ใด?”
สาวน้อยที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินตรงทางเดินในลานกว้าง ภายใต้ใบหน้าที่มีร่องรอยของคราบน้ำตาซ่อนอยู่ เมื่อถูกหลงเฉินรั้งเอาไว้จึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างช้าๆ นางเห็นชายหนุ่มรูปร่างผอมแห้งกำลังจ้องมาที่นางอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง นางจึงถามกลับไปด้วยความไม่สบอารมณ์ “เจ้ามาหาปรมาจารย์หวินฉีด้วยเรื่องอันใด?”
หลงเฉินหยุดความสงสัยที่ชุลมุนไปชั่วขณะหนึ่ง สาวน้อยผู้นั้นช่างงดงามเหลือเกิน แม้ว่าไม่อาจเทียบเท่ากับฉู่เหยาและม่งฉี แต่ก็ถือได้ว่าเป็นสาวงามที่งดงามประดุจต้นเถาหอมพันลี้
แต่แววตาของนางกลับซ่อนเร้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ความรู้สึกที่ราวกับไม่ว่าจะมอ
