งผู้ใดก็คล้ายกับเขาผู้นั้นจะต้องเป็นคนเลวเสียทั้งหมด อีกทั้งยังแฝงเอาไว้ด้วยความเหย่อหยิ่งและโอหังอันยากจะหยั่งถึง
“ข้าเพียงต้องการทราบถึงสถานที่ที่ปรมาจารย์หวินฉีอยู่ รบกวนแม่นางช่วยบอกให้ข้าทราบที” แม้ว่าหลงเฉินจะไม่ชอบใจนักกับแววตาคู่นั้น แต่ว่าก็ไม่แสดงออกจนเสียมารยาท จึงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดถึงได้มาขอเข้าพบปรมาจารย์หวินฉี?” หญิงสาวนางนั้นมองไปที่หลงเฉินตั้งแต่ศีรษะยันปลายเท้า
