“ไม่……”
องค์ชายเจ็ดแผดเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เสียงดังก้องไปทั่วทั้งตำหนักศึกษา
จิตใจของผู้คนทั้งหมดที่เห็นภาพเช่นนั้นแทบจะหล่นไปถึงตาตุ่ม หลงเฉินผู้นี้คิดจะก่อกบฏจริงอย่างนั้นหรือ? แต่ว่าที่ทำให้ผู้คนทั้งหมดต่างก็อ้าปากตาค้างก็คือ หลงเฉินกลับหยุดมือไว้กลางอากาศใกล้กับใบหน้าขององค์ชายเจ็ด ไม่ได้กระทบต่อร่างกายของเขาแต่อย่างใด
องค์ชายเจ็ดตกใจกลัวจนหลับตาลง ทว่ารอคอยอยู่นานกลับยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ตอนนี้จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาทีละน้อย
และพบว่าในมือของหลงเฉินถือป้ายหยกแผ่นหนึ่งเอาไว้ ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเรียบเฉย เทียบไม่ได้กับเทพสังหารที่เจอเมื่อก่อนหน้านี้ ราวกับเป็นคนละคนกันไปเลย
“องค์ชายเจ็ด เจ้าดูให้ดี นี่คือป้ายประจำตัวของผู้หลอมโอสถ เจ้าถามข้าไม่ใช่หรือว่าเหตุใดจึงไม่คุกเข่าให้เจ้ากัน?”
องค์ชายเจ็ดที่ก่อนนี้พยายามหนีหัวซุกหัวซุน กลับถูกหลงเฉินพลิกสถานการณ์กลับจนแทบจะตั้งตัวไม่ถูก ไม่มีพอที่จะสามารถดูได้ว่าแผ่นป้ายนี้เป็นของจริงหรือของปลอมกันแน่?
“ไม่จำเป็น……ไม่จำเป็นเลย” องค์ชายเจ็ดมองไปที่หลงเฉินด้วยความหวาดกลัว
