ก่อนหน้านี้หลงเฉินที่เพิ่งจะปลดปล่อยพลังทำลายล้างออกมา ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามของชายผู้นี้ ความตายที่เข้ามาใกล้เสียจนหายใจไม่ออก การที่ปัสสาวะไม่เรี่ยราดออกมาขณะนี้ก็ถือว่าเป็นความกล้าหาญที่ใหญ่ยิ่งแล้วหากย้อนไปมองชีวิตที่แสนดีเลิศตลอดมาของเขา
“ขอขอบคุณองค์ชายเจ็ดที่อภัยโทษให้”
หลงเฉินยิ้มออกมาน้อยๆ แล้วกล่าวกับคุณชาย เขานึกเพียงแต่ต้องการที่จะหลอกให้องค์ชายขวัญเสียก็เท่านั้น ถึงแม้เขาจะมีแผ่นป้ายของผู้หลอมโอสถ แต่ก็ไม่หาญกล้าพอที่จะทำอันใดต่อองค์ชายได้จริง อีกทั้งยังอาศัยอยู่ในจักรวรรดิด้วย
“ลุกขึ้นมาเถอะ”
หลงเฉินยืนมือข้างหนึ่งออกไปยังเบื้องหน้าขององค์ชายเจ็ดที่ทรุดนั่งลงกับพื้น
องค์ชายเจ็ดตัวสั่นเทิ้มไปทั่วร่าง เขามองไปที่หลงเฉินอย่างหวาดระแวง แล้วจึงค่อยๆ ยื่นมือยอมรับในการช่วยเหลือนั้น แล้วใช้มืออีกข้างดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน
ถึงแม้ว่าจะเป็นถึงองค์ชาย แต่ก็ยังถูกโจวเย้าหยางหลอกใช้ หลงเฉินจึงไม่คิดที่จะผูกใจเจ็บกับเขาจริงๆ อย่างไรเสียความจริงก็คือนี่เป็นแผนชั่วของโจวเย้าหยางเพียงผู้เดียว
