ด้านบนของหนังปีศาจนั้นมีรอยสักอยู่เล็กๆ รอยหนึ่ง มีจุดฉีกขาดอยู่ไม่น้อย อาจเป็นเพราะว่าได้ผ่านวันคืนแห่งเวลามานับไม่ถ้วน
หลงเฉินคิดว่า เจ้าของหนังปีศาจชิ้นนี้คงจะมีการคงอยู่ของพลังอันมหาศาลอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นแล้วคงจะไม่อาจเก็บซ่อนเอาได้นานถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังสามารถหลงเหลือพลังที่มืดมนไว้ได้จนถึงตอนนี้
ที่น่าตลกไปกว่านั้นก็คือสิ่งของที่มีความน่ากลัวเช่นนี้กลับถูกวางกองเอาไว้ราวกับขยะอยู่ที่มุมหนึ่ง หลงเฉินรีบตรวจสอบหนังปีศาจนั้นอย่างรวดเร็ว
เขาพบว่าภายในนั้นเป็นแผนที่ผืนหนึ่ง ภายในแผนที่นั้นปรากฏเป็นตัวอักษรโบราณ เขียนเป็นเครื่องหมายอยู่สองตัว:
“เบิกฟ้า”
พลังแห่งจิตวิญญาณที่รุนแรงยิ่งนัก หลงเฉินเกิดอาการตื่นตระหนกตกใจ วิชาทักษะยุทธ์ขยะเช่นนี้ กลับกล้าที่จะใช้ชื่อนี้เรียกขาน ช่างไม่เกรงใจกันจนเกินไปแล้วหรือ?
หลงเฉินขมวดคิ้วเข้มของเขาเข้าหากันเมื่อได้มองไปที่แผนที่นั้นอย่างตั้งใจ เขาพบสัญลักษณ์ที่เป็นจุดสีแดงเก้าจุดเท่านั้น นอกนั้นก็ไม่ได้มีสิ่งใดแสดงเอาไว้เลย
