ระหว่างจุดทั้งเก้านั้นคล้ายกับว่ามีเส้นบางๆ ที่ไม่แทบจะมองไม่เห็นเชื่อมโยงกันอยู่ แต่ด้วยวันเวลาที่ผ่านไปอย่างยาวนานจึงไม่อาจทราบได้ว่าเป็นสิ่งเดิมที่มีอยู่จริงหรือไม่ หรือว่าเป็นร่องรอยที่เกิดขึ้นมาภายหลัง
“ได้เวลาแล้ว บุตรขุนนางทั้งหมดโปรดปล่อยมือจากชั้นหนังสือ”
เมื่อหมดเวลาแห่งการศึกษาตำราก็ได้มีเสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งดังขึ้นมาทั่วทั้งหอทักษะยุทธ์ ผู้คนมากมายต่างก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ ช่วงเวลานั้นได้ผ่านเลยไปอย่างรวดเร็วจนทำให้ผู้คนเหล่านั้นเกิดอาการเซื่องซึม อีกหนึ่งเดือนถึงจะมีโอกาสได้กลับเข้ามาอีก ถือได้ว่าทำร้ายกันเกินไปแล้ว
หลงเฉินมองไปที่ม้วนคัมภีร์ที่อยู่ภายในมือ เขารู้สึกเสียดายยิ่งนัก เวลาที่จะได้ฝึกทักษะยุทธ์ถือว่ามีค่ามากอย่างยิ่ง ระยะเวลาอีกหนึ่งเดือนทำให้เขายากที่จะทนไหว
เมื่อคนอื่นๆ ได้ทยอยกันเดินออกไปแล้ว หลงเฉินจึงได้ค่อยๆ เดินตามออกมา แต่ว่าภายในมือของเขานั้นยังคงถือม้วนหนังปีศาจม้วนนั้นเอาไว้แน่น
ยอดฝีมือที่ยืนหน้าประตูเป็นยอดฝีมือขั้นก่อโลหิต สีหน้าของเขาเรียบเฉยและเย็นชา เมื่อเขากำลังจะอ้าปากเอ่ยวาจาอะไรออกมา หลงเฉินก็ได้ชิงตัดหน้าเสียก่อน
