สิ่งที่หลงเฉินคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าก็คือ หลังจากที่เก็บกวาดไปแล้วราวครึ่งชั่วยามกว่าๆ อาจารย์ผู้สอนจึงได้เพิ่งเข้ามาถึง
ชายชราผู้ที่มาเยือนนั้นมองไปทางหลงเฉินด้วยความฉงนสงสัย จากนั้นก็เริ่มต้นบรรยายตามปกติ หลงเฉินอดไม่ได้ที่จะแอบด่าทอยกใหญ่อยู่ภายในใจ
เจ้าแก่ตายซาก จะต้องรับประโยชน์มาจากโจวเย้าหยางอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นก็คงจะไม่ปรากฏตัวขึ้นมาได้ล้าช้ากว่าครึ่งชั่วยามเช่นนี้แน่
ให้ตายเถิด หลงเฉินเพ่งมองชายชราผู้นั้นด้วยสายตาดูถูก ความจริงคิดเอาไว้ว่าผู้ที่ร่ำเรียนหนังสือแล้วกระดูกน่าจะสะอาดและสูงส่ง วันนี้หลงเฉินจึงได้ลบล้างความคิดเช่นนี้ออกไปจากหัวจนหมดสิ้น รู้สึกว่าตนเองถูกหลอกลวง ครั้งที่แล้วชายชราผู้นี้ยังเป็นผู้ที่ทำให้หลงเฉินมีความรู้สึกที่ดีด้วยอยู่หลายส่วน แต่บัดนี้กลับมลายหายไปจนหมด
หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาที่อยากจะลงไปนอนเสียให้ได้ ก็ถึงเวลาทาอาหารกลางวัน หลังจากนั้นก็จะได้รวมตัวกันเพื่อที่จะไปยังหอทักษะยุทธ์
