“พวกเจ้าทั้งหมด ถ้าหากไม่ต้องการให้โจวเย้าหยางตายในตอนนี้ ก็รีบแบกมันออกไปซะ!” หลงเฉินชี้หน้าบุตรขุนนางหลายคนที่กำลังยืนอึ้งอยู่ แล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ไม่นานกลุ่มคนเหล่านั้นก็ได้รีบแบกโจวเย้าหยางขึ้นอย่างระมัดระวัง วางร่างไร้สตินั้นลงบนโต๊ะที่วางเรียงต่อกันเป็นแนวยาว
และประจวบกับหวังหมางที่สิ้นสติอยู่ไม่ไกล ก็ถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นว่าน่าจะเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจึงถูกแบกออกไปพร้อมกันทั้งคู่
“เจ้า เจ้า แล้วก็เจ้า เข้ามาเช็ดคราบเลือดที่พื้นให้สะอาด!”
หลงเฉินชี้ไปทางด้านบุตรขุนนางอีกกลุ่มหนึ่งแล้วกล่าว เด็กน้อยหลายคนในนั้นได้เย้ยหยันหลงเฉินอยู่ไม่น้อยเมื่อก่อนหน้านี้ แม้หลงเฉินไม่ได้คิดที่จะลงดาบกับพวกเขา แต่ก็ยังไม่วายจัดการงานให้พวกเขาทำ เหมือนกับได้ระบายความโกรธไปอีกรูปแบบหนึ่ง
เจ้าพวกเด็กน้อยที่ถูกหลงเฉินเรียกไปนั้นไม่กล้าแม้แต่จะผายลม เร่งรีบเข้าไปเก็บกวาดทันที รวดเร็วเสียยิ่งกว่าม้าติดปีก เพียงชั่วพริบตาเดียวก็เก็บกวาดจนสะอาดสะอ้าน แม้แต่ฟันของหวังหมางหลายสิบเม็ดนั้นก็ยังถูกหาพบจนหมดทุกชิ้น
