ร้อยหมื่นตำลึงทอง เมื่อเทียบกับทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีอยู่ของซือเฟิง เรียกได้ว่าไม่อาจที่จะมีได้เลย
“หลงเฉิน นี่มัน……”
“จะมาอะไรมากมายกัน เจ้าเอาไปเถอะ ในเวลาที่ข้าเอาของของเจ้ามา เจ้าไม่เคยจะอิดออดหรือลังเลเลย อย่าได้ทำท่าทางเหมือนกับเหล่าแม่นางไปสิ” หลงเฉินโบกมือขึ้นมาตัดบท
ซือเฟิงพยักหน้า ในเวลาเช่นนี้ต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาจึงได้ฝืนเก็บความรู้สึกตื้นตันเอาไว้ภายในจิตใจแล้วกล่าว “ได้ งั้นรอจนข้าเข้าสู่ขึ้นก่อรวมระดับที่เก้าได้แล้ว ข้าจะรีบใช้ทันที”
“ไม่ต้องรอหรอก หรือว่าที่แท้เจ้าไม่ได้เห็นชั้นแสงที่อยู่ด้านบนของมันกัน? เมื่อเจ้ากลับไปแล้วก็รีบใช้ซะ”
ซือเฟิงเพิ่งพบว่าที่ด้านบนของยาโอสถนั้นมีชั้นแสงปรากฎอยู่อย่างหนาแน่น เมื่อเห็นเช่นนั้นก็เกือบจะตกใจจนร้องขึ้นมา นี่ถึงกับเป็นยาโอสถระดับกลาง ไม่รู้ว่าในส่วนของราคาจะมากกว่าเดิมอีกไม่รู้กี่เท่า
“รีบเก็บเอาไว้เถอะ ระหว่างพวกเราพี่น้องไม่จำเป็นที่จะต้องกล่าวมากความไปหรอก” หลงเฉินกล่าว
ซือเฟิงก็ได้แต่ทอนัยน์ตาแดงก่ำขึ้น แล้วก็เก็บโอสถขวดนั้นเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี น้ำใจระหว่างพี่น้องของหลงเฉินนั้นมีค่ามากกว่ายาโอสถนี้เสียอีก
