“พี่หลง”
“ใต้เท้าหลง”
“ท่านปู่หลง”
“……”
เจ้าอ้วนและพวกหลายคน ถึงแม้จะไม่ทราบว่าโอสถรวมสมาธินั้นคือสิ่งใด แต่เกี่ยวกับยาโอสถที่พวกเขาทราบกัน ถือได้ว่าเป็นสิ่งที่มีค่าอย่างยิ่ง ในเวลาเช่นนี้พวกเขาจึงได้ใช้สายตาที่หิวกระหายดุจดั่งหมาป่าจ้องมองไปทางหลงเฉิน
หลงเฉินได้ถูกหลายคนเรียกจนรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมา รีบเร่งกล่าวให้พวกเขาหยุด “วางใจเถอะ เรื่องที่ข้าเคยบอกต่อพวกเจ้าไป ข้าย่อมต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว”
ความจริงแล้วที่พวกเขาไม่อาจที่จะฝึกปรือได้ก็เป็นเพราะเส้นรากปราณของพวกเขานั้นย่ำแย่จนเกินไป จึงไม่อาจที่จะสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่แท้จริง
คนอื่นๆถึงแม้จะไม่อาจจะทำอะไรได้ แต่หลงเฉินเป็นผู้ใดกัน? เขาเป็นถึงผู้ที่รวมเข้ากับความทรงจำของจักรพรรดิโอสถ ถ้าแม้แต่เรื่องแค่นี้ยังไม่สามารถที่จะทำได้ แล้วจะเรียกว่าเป็นจักรพรรดิโอสถได้อย่างไรกัน
“เอ้า ทุกคนเอาไปคนละหนึ่งขวด กินทุกวันสามเวลา งดอาหารสด งดสุรา งดการมีเพศสัมพันธ์ จะเห็นผลได้ภายในเจ็ดวัน และจะสามารถสัมผัสได้ถึงพลังภายในครึ่งเดือน ในส่วนที่ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเข้าสู่พลังขั้นก่อรวมได้นั้น ก็ต้องดูที่ความพยายามของแต่ละคนแล้ว”
