ภาพของสาวงามแห่งยุคปรากฎต่อหน้าหลงเฉิน ขนคิ้วเรียวดุจใบหลิว ดวงตาคล้ายกับหยาดน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ผิวขาวผ่องดุจหยก ริมฝีปากสีแดงระเรื่อ เส้นผมนุ่มลื่นดุจสายธารน้ำตก ดวงตาคู่นั้นหันมาประสานเข้ากับดวงตาของหลงเฉินที่กำลังเดินเข้ามา มันทำให้หัวใจของหลงเฉินยิ่งเต้นระรัวจนแทบจะระเบิด
หญิงสาวผู้นั้นราวกับเป็นนางเซียนที่ไม่ได้อยู่ในดินแดนมนุษย์ เพราะว่าการคงอยู่ของนางทำให้ทั่วทั้งจวนรู้สึกราวกับเป็นเขตแดนบนสรวงสวรรค์ หลงเฉินมองหญิงสาวผู้นั้นด้วยอาการตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ มองจนคล้ายกับกำลังจมดิ่งเข้าสู่ความโง่งมจนลึกถึงก้นบึ้ง
หญิงสาวผู้นั้นมีใบหน้าเรียบเนียน ผิวพรรณเปล่งปลั่งอมชมพูเล็กน้อย ทว่าบัดนี้กลับหลับสบตาจากหลงเฉินไปเสียแล้ว ฮูหยินหลงเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงได้กระแอ่มไอเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เฉินเอ๋อ ยังไม่มาทำความรู้จักกับม่งฉีอีกหรือ นางเป็นถึงคู่หมั้นคู่หมายของเจ้าเชียวหนา”
เมื่อเอ่ยคำว่าคู่หมั้น บนใบหน้าของฮูหยินหลงก็เต็มไปด้วยความเบิกบานใจ หลงเฉินเกิดอาการสะดุ้งออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขายังมีเรื่องเช่นนี้อยู่ในชีวิตอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทราบมาก่อน
