เมื่อหันไปตามเสียงและพบใบหน้าชายผู้เป็นเจ้าของเสียง ภายในจิตใจของหลงเฉินเกิดโทสะขึ้นมาทันที ชายชราผู้นั้นคือคนที่มารักษาอาการบาดเจ็บของตนเมื่อได้สติตื่นมาครานั้น เห็นกันอยู่แล้วว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก ยิ่งไปกว่านั้นได้กล่าวหาว่าเขามีความเป็นไปได้ที่จะสูญเสียความทรงจำ เขาคือตาแก่ลวงโลกที่หลอกลวงเอาทรัพย์สมบัติไปจากมารดาของเขา
“ข้ามาเพื่อขอเขารับการทดสอบเพื่อเป็นผู้หลอมโอสถ” หลงเฉินพยายามระงับความโกรธที่จะปะทุออกมาเอาไว้ พลางคิดว่าค่อยจัดการกับตาแก่ผู้นี้ทีหลังก็แล้วกัน
“การทดสอบ? ผู้หลอมโอสถ?” ชายชราผู้นั้นมองหลงเฉินจากหัวจรดปลายเท้า “ดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บครั้งที่แล้วของเจ้าคงจะยังไม่หายดีนะ กลับไปพักรักษาตัวเสียเถิด”
หลงเฉินขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าแน่ใจว่าจะมาเพื่อเข้ารับการทดสอบ”
ชายชราผู้นั้นมีแววตาชวนสงสัยมากขึ้น “ข้าไม่มีเวลาที่จะมาเล่นกับทารกน้อยอย่างเจ้าหรอกนะ รีบไสหัวออกไป ไม่เช่นนั้นข้าจะเรียกผู้คุ้มกัน จับโยนเจ้าออกไป”
