เขาแทบจะไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีสิ่งที่มีขนาดเท่าลูกองุ่นลูกหนึ่งกำลังลอยตรงเข้ามาใกล้กับปากที่กำลังอ้าค้างอยู่ของเขา เพียงชั่วอึดใจเดียวที่เขากำลังคิดออกว่าสิ่งนั้นคืออะไร มันก็ได้เข้าไปยังภายในปากของเขาเสียแล้ว
ยังไม่ทันรอให้เขามีปฏิกิริยาตอบกลับคืนมา ของที่มีลักษณะไหลลื่นสิ่งนั้นได้เคลื่อนตัวผ่านลำคอจนเข้าไปภายในท้องของเขา มันแฝงเอาไว้ด้วยกลิ่นสาบประหลาดแสนพิลึกพิกล
“อา”
ไม่นานนักหวังหมางค่อยๆ มีปฏิกิริยากลับคืนมา เขารีบใช้นิ้วมือล้วงเข้าไปในลำคอของตัวเอง เขากระอักกระอ่วนอยู่เกือบครึ่งค่อนวันจึงได้คายบางอย่างที่มีลักษณะกลมกลิ้งลูกนั้นออกมา
เมื่อโจวเย้าหยางและพวกที่อยู่ทางด้านข้างของหวังหมางมองดูไปที่สิ่งที่กลมกลิ้งลูกนั้นก็เกิดอาการคลื่นไส้ไปตามๆ กัน รีบจ้วงเท้าหลบออกไปยังรอบด้านคนละก้าว
“อา…น้องไข่ของข้า”
ด้านบนเวทีขณะนี้ หลี่เฮ่าที่ส่งเสียงร่ำร้องอย่างโอดครวญกำลังเอื้อมมือคว้าไปยังชิ้นส่วนสำคัญของตนเอง สีหน้าบิดเบี้ยวได้กระตุกไปมา ถ้าหากก่อนหน้านี้ไม่ใช้พลังลมปราณคุ้มครองร่างเอาไว้ เขาอาจจะต้องเจ็บปวดจนสลบไปตั้งแต่แรกแล้ว
