ช่วงเวลานี้ทั่วทั้งสนามเกิดความเงียบงันดุจป่าช้า ผู้คนมากมายต่างทอดสายตามองไปยังหลี่เฮ่าเป็นทางเดียว แล้วก็สลับมองไปยังสิ่งที่หลุดลอยออกมาในจุดที่ห่างไกลออกไป ทั้งหมดทั้งมวลมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจอย่างไม่อาจปิดบังได้
“นี่ก็พอดีเลย ภายหลังในยามที่เจ้าเดินเหินก็ไม่ต้องกังวลจนเดินท่าแปลกๆ แบบนั้นอีกแล้ว” หลงเฉินพยักหน้าไปมาแล้วกล่าว
“เจ้า!……”
หลี่เฮ่าโกรธจนเลือดขึ้นหน้า สายตาบาดคมจนแทบใช้กรีดแทงได้แทนมีด ของรักของหวงที่สุดของตนเองที่เหลือเพียงชิ้นเดียวยังต้องมาถูกพรากไป ยิ่งไปกว่านั้นยังได้เข้าไปในท้องของหวังหมางจนถูกกรดในกระเพาะกัดกร่อน ต่อให้นำกลับมาได้ก็ไม่อาจนำกลับมาใช้งานได้อีกแล้ว
ลูกหนึ่งถูกสุนัขคาบไปกิน ลูกนี้ก็ไร้ประโยชน์ไปแล้ว ตอนนี้หลี่เฮ่าถูกลิขิตให้ต้องกลายเป็นคนไร้ค่าที่ไร้ซึ่งผู้สืบสกุลไปแล้ว
“ตายไปแต่โดยดีเถิด——หมัดทลายหินผา”
หลี่เฮ่าตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล ฝืนไหลเวียนพลังลมปราณขึ้นมาอีกครั้งเพื่อที่จะยับยั้งความเจ็บปวดของส่วนล่างเอาไว้ เขาออกหมัดข้างหนึ่งพุ่งเข้าไปยังหลงเฉิน หมัดอันเต็มเปี่ยมไปด้วยสภาวะที่เดือดพล่านปะทะกับอากาศจนกลายเป็นเสียงฝ่าสายลมอย่างดัง
