พลังของขั้นก่อรวมระดับที่สามทั้งหมดถูกระเบิดออกมาจนสิ้น เขาในตอนนี้ได้เข้าสู่สภาวะที่บ้าคลั่งอย่างหยุดยั้งตัวเองไม่ได้ ลืมเลือนทุกเรื่องที่โจวเย้าหยางกำชับเอาไว้ มีเพียงจิตใจที่ต้องการจะเด็ดหัวของหลงเฉินออกมาเท่านั้น
หลงเฉินมองไปที่หลี่เฮ่าที่กำลังระเบิดพลังทำลายล้างออกมาอย่างบ้าคลั่ง ภายในแววตาทั้งคู่คล้ายเพลิงแค้นกำลังลุกโชนอยู่ ตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงก้องกังวานดั่งอัสนีบาติคลุ้มคลั่ง พสุธาสั่นสะเทือนไปรอบด้าน เสียงดังสนั่นเสียดแก้วหูของผู้คนโดยรอบ
พลังทำลายไร้รูปแบบขุมหนึ่งซัดสาดออกมาเป็นระลอก หลงเฉินยืนนิ่ง ไม่คิดจะหลบหลีกแต่อย่างใด ทำแค่เพียงสะบัดกำปั้นออกไปเท่านั้น
“พลังวัวคลั่ง”
ตูม!
เสียงอันดังสนั่นหวั่นไหวเกิดขึ้นอีกครั้ง ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงของกระดูกที่แตกสะบั้น หลี่เฮ่ากรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด โลหิตฉีดพุ่งขึ้นไปทั่วท้องฟ้า ปฏิกิริยาของผู้คนเต็มไปด้วยความหวาดผวาเมื่อเห็นว่าแขนข้างหนึ่งของหลี่เฮ่าถูกทำลาย
หลงเฉินยังคงอยู่ในสภาวะที่ออกหมัดเมื่อครู่นี้ แววตาที่เยือกเย็น สีหน้าที่เรียบเฉย แต่แผ่คลุมบริเวณรอบสนามประลองไปด้วยรังสีอำมหิตจนทำให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
