หลงเฉินในเวลานี้คล้ายกับเทพสังหารผู้เลือดเย็น ทั่วทั้งร่างเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยือก ใครที่ได้พบเห็นอาจตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไว้ไม่อยู่
ทั่วทั้งสนามเงียบดุจป่าช้าอีกคราแล้ว เมื่อครู่ที่หลงเฉินระเบิดพลังอันมหาศาลออกมา แม้แต่โจวเย้าหยางที่มีพลังขั้นก่อรวมถึงระดับที่เจ็ดก็ยังสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวจนหาที่สุดไม่ได้ของชายผู้นี้
“เป็นไปได้อย่างไร เขาสามารถใช้ทักษะยุทธ์ออกมาได้อย่างนั้นหรือ?”
“เขาไม่ใช่ว่าไม่อาจที่จะฝึกยุทธ์อย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไรกัน?”
“สายตานั้นช่างน่ากลัวเหลือเกิน”
ผู้คนต่างเกิดความหวาดผวาขึ้นภายในจิตใจ ผู้คนที่แต่เดิมเอาแต่ดูถูกดูแคลนหลงเฉิน ตอนนี้กลับมีจิตใจที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อได้มองไปที่หลี่เฮ่าที่นอนแผ่ร่างอยู่บนเวทีก็คล้ายกับมองเห็นตนเองอยู่อย่างไรอย่างนั้น พวกเขาอดไม่ได้ที่จะต้องกระตุ้นพลังลมปราณของตนเองขึ้นมาเพื่อต้านทานความเยือกเย็นนี้
หลี่เฮ่าถูกทำลายแขนไปข้างหนึ่งทั้งเป็นนอนแผ่อยู่บนเวที โลหิตไหลนองเต็มพื้น หมัดของหลงเฉินไม่เพียงแต่บดขยี้แขนข้างนั้นของเขาไป แต่ยังทำลายเข้าไปจนถึงเส้นเอ็นของเขาอีกด้วย
