แม้แต่ตัวหลงเฉินเองก็ยังตื่นตระหนกอยู่กับสิ่งที่เขาทำลงไป ดูเหมือนว่าตนเองจะเข้าใจผิดอย่างมหันต์เกี่ยวกับกายานวดาราไปเสียแล้ว แม้ว่าจะเป็นคนธรรมดาและมีทักษะยุทธ์ระดับล่าง แต่ภายใต้การไหลเวียนพลังจากมันกลับสามารถระเบิดพลังออกมามหาศาลอย่างน่ากลัวเช่นนี้ได้
เมื่อได้สติแล้วเขาจึงเดินตรงไปหาหลี่เฮ่าอย่างช้าๆ ภายใต้ความเงียบที่ปกคลุมอยู่บนเวที แม้แต่เสียงเข็มร่วงก็ยังได้ยิน เสียงฝีเท้าของหลงเฉินจึงดังขึ้นมาอย่างชัดเจนดั่งเพชฌฆาตก้าวย่างเข้ามา ดังทุ้มกระทบจิตใจของทุกผู้คน
ตึก……ตึก……ตึก……
หลี่เฮ่าในเวลานี้แทบจะสูญสิ้นความโกรธแค้นดุจหมอกควันไปตั้งแต่แรกแล้ว ขณะนี้บนใบหน้ากลับมีแต่ความหวาดกลัว เมื่อได้พบเห็นหลงเฉินกำลังเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ได้กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “เจ้าอย่าได้…เข้ามา”
หลี่เฮ่าคิดที่จะเบี่ยงตัวถอยไปทางด้านหลัง แต่ว่าเขาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดจนไม่อาจที่จะใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายได้เลยแม้แต่น้อย หลงเฉินก็กำลังเยื้องย่างเข้ามาใกล้คล้ายกับเป็นฝันร้ายที่ไม่อาจจะสลัดหลุดไปได้
