“อย่า……อย่าฆ่าข้า เป็นโจวเย้าหยางที่บ่งการให้ข้าทำ” ช่วงเวลานี้หลี่เฮ่าร่ำไห้ออกมาอย่างไม่กลัวอาย
โจวเย้าหยางที่อยู่เบื้องล่างของเวทีมีสีหน้าซีดลง เขาตะโกนขึ้นมาด้วยโทสะพุ่งพล่าน “หลี่เฮ่า เจ้ากำลังกล่าวเหลวไหลอันใดอยู่?”
“ข้าไม่ได้กล่าวเหลวไหล เป็นเจ้าคนเดียวที่ให้พวกเราตั้งตนเป็นปรปักษ์กับหลงเฉินเอง บอกว่าหลังเสร็จเรื่องจะตอบแทนพวกเราอย่างงาม ชั่วชีวิตนี้เป็นเพราะเจ้าที่ทำร้ายข้า” หลี่เฮ่าชี้ไปที่โจวเย้าหยางและพ่นคำพูดรัวเร็วออกมาราวกับคนบ้าเสียสติ ภายใต้การเผชิญหน้ากับความตาย เขาถึงกับลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยจงรักภักดี
“หลี่เฮ่า เจ้ารนหาที่ตาย” สีหน้าโจวเย้าหยางเปลี่ยนเป็นเย็นชา แววตาทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร
“โจวเย้าหยาง เจ้าตัวบัดซบ เจ้าหลอกใช้ข้า หลงเฉิน…ข้าจะบอกต่อเจ้า แท้จริงแล้วโจวเย้าหยางก็เป็นเพียงแค่สุนัขรับใช้เท่านั้น ความจริงแล้ว……”
จู่ๆ หลงเฉินก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่รุนแรงขึ้นมาคล้ายกับได้กลิ่นอายของความตาย จนร่างกายของเขาร่นถอยออกมาเองโดยไม่ทันรู้ตัว
