คิดไม่ถึงว่าในที่แห่งนี้มีการซ่อนเร้นยอดฝีมือขอบเขตก่อโลหิตเอาไว้ แต่เมื่อลองมาคิดทบทวนดูแล้ว อย่างไรเสียสถานที่แห่งนี้ก็เป็นถึงหอตำรายุทธ์ ย่อมต้องมียอดฝีมือคอยดูแลอยู่บ้างซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ปกติอย่างยิ่ง
หอตำรายุทธ์เป็นเขตหวงห้ามที่ห้ามใช้วิทยายุทธ์ หากลงมือในที่แห่งนี้จะต้องถูกนำตัวไปกุมขัง กฎข้อนี้ย่อมไม่มีผู้ใดที่ไม่ทราบ
“บอกมาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ยอดฝีมือขอบเขตก่อโลหิตผู้นั้นตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ
“เรื่องนี้ท่านต้องถามเขาเอาแล้ว” หลงเฉินไม่ได้เกิดความหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย โบกมือไปมาอย่างช้าๆ ตอบไปราวกับว่าไม่เคยทำความผิด
ชายหนุ่มใบหน้าดำผู้นั้นบังเกิดโทสะขึ้นมายกใหญ่ เห็นกันอยู่แล้วว่าเขาเพิ่งโดนตบเข้าที่ใบหน้าไปหนึ่งฝ่ามือ เหตุใดยังต้องมาถามกัน?
“ใต้เท้า”
ในเวลานั้นเองโจวเย้าหยางเดิมทีที่ซ่อนตัวอยู่ในบริเวณที่ห่างไกลก็ได้วิ่งปรี่เข้ามาอย่างอย่างรวดเร็ว แล้วก็หันไปกล่าวต่อยอดฝีมือขอบเขตก่อโลหิตผู้นั้นว่า “หวังหมาง เขาเกิดอาการคันที่ใบหน้าขึ้นกะทันหัน เขาจึงตบเข้าไปที่ใบหน้าของตนเองหนึ่งฝ่ามือ ทั้งยังไม่ได้ใช้วิทยายุทธ์ออกมาด้วย ขอโปรดใต้เท้าให้ความชัดเจนด้วย”
