ชายหนุ่มใบหน้าดำคล้ำอันมีนามว่าหวังหมางก็ได้แสดงสีหน้าตื่นตกใจทันที คิดที่จะกล่าววาจาออกมา แต่ก็พบว่าหลี่เฮ่าที่ยืนอยู่ในบริเวณที่ห่างไกลปรายตามองมาที่เขาอย่างอาฆาต จึงได้เม้มปากกล้ำกลืนวาจากลับลงไป
“เจ้าคือบุตรชายของขุนนางการคลังสินะ?” ชายผู้นั้นมองไปที่โจวเย้าหยางแล้วถาม
“ขอรับ” โจวเย้าหยางตอบกลับอย่างร้อนรน
ชายผู้นั้นพยักหน้า มองไปทางด้านหวังหมางคราหนึ่งแล้วกล่าว “ถ้าคันที่ใบหน้าก็น่าจะแค่เกาก็พอแล้ว เจ้าทำเช่นนี้จะทำให้ผู้คนคิดว่าเจ้าคันตามไรฟันเสียอีก เรื่องเช่นนี้ข้าไม่ต้องการที่พบเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง ขยะที่เจ้าทิ้งเอาไว้ก็จัดการให้เรียบร้อยด้วย”
เมื่อกล่าวจบเขาก็ได้หันหลังแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ผู้คนมากมายตกอยู่ในความตื่นตะลึง พวกเขาคิดไม่ถึงว่าโจวเย้าหยางออกปากปกป้องหลงเฉินได้ถึงเพียงนี้
“หึหึ ได้ยินแล้วใช่ไหม โตขนาดนี้แล้วยังมักง่าย เอาขยะของเจ้าทิ้ง แล้วเก็บกวาดให้สะอาดด้วยล่ะ”
หลงเฉินหัวเราะหึหึขึ้นมาราวกับได้คาดเดาถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นเอาไว้แล้ว แล้วเขาก็หันกายเดินจากไปไกล เข้าไปเลือกตำราทักษะยุทธ์ต่อ
“น่ารังเกียจเสียจริง”
