เมื่อมองเห็นร่างที่เย่อหยิ่งของหลงเฉินกำลังลับหายไป หวังหมางได้เพียงกำหมัดแน่น ความโกรธแค้นปะทุรุนแรงคล้ายกับมีเปลวเพลิงพุ่งออกมา ฝ่ามือนั้นช่างทำให้รู้สึกเจ็บปวดในใจเป็นอย่างยิ่ง
“หวังหมางอดทนไว้ ถ้าหากเจ้ากล่าวออกไปว่าหลงเฉินทุบตีเจ้า หลงเฉินก็จะถูกกักบริเวณไปถึงหนึ่งเดือน หนึ่งเดือนต่อจากนี้เขาก็จะอยู่อย่างปลอดภัยเกินไป
แต่หากเจ้ากล้ำกลืนความแค้นนี้เอาไว้ พรุ่งนี้หลี่เฮ่าจะช่วยเจ้ากอบกู้ใบหน้าที่แตกไปของเจ้ากลับมาเอง ฉะนั้นถึงอยากให้เจ้าอดทนไว้” โจวเย้าหยางกล่าว
หวังหมางพยักหน้าไปมา เขาทราบเรื่องการประลองของหลี่เฮ่าและหลงเฉินอยู่แล้ว แต่ปกติเขามักจะรังแกหลงเฉินจนเคยชินจึงไม่ได้คิดอะไรมากมาย
ผลลัพธ์ในวันนี้มากมายจนเกินไป แค่ถูกตบจนดังสนั่นไปทั่วทั้งหอยังไม่พอ ยังมีฟันหักอีกหลายซี่ที่ต้องกลืนลงท้องไปด้วยอีก
