มีหลายคนที่ช่วยกันเก็บฟันที่หลุดร่วงอยู่บนพื้นของเขาขึ้นมา แล้วก็ช่วยเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่ตามพื้นอย่างสะอาดหมดจด ทันใดนั้นโจวเย้าหยางก็ได้ถามขึ้นมาอย่างสงสัย “หน้าเจ้ายังไม่ถือว่าบวมมากนัก จากที่ดูแล้วแรงของหลงเฉินก็น่าจะไม่ได้มากมายอะไร แต่ว่าเหตุใดถึงได้ทำให้ฟันหลุดออกมาได้มากถึงเพียงนี้?”
คนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกสงสัยไปตามกัน กล่าวกันตามเหตุผลก็มีแต่เพียงการใช้พลังอันมหาศาลเท่านั้นจึงจะทำให้เกิดผลลัพธ์เช่นนี้ขึ้นมาได้
“ใครจะไปทราบได้กัน คงจะเจอผีเข้าเสียล่ะมั้ง” หวังหมางมีสีหน้าหดหู่ ที่เขาไม่ทราบก็คือหลงเฉินในตอนนี้มีความเข้าใจในการหลอมโอสถเชิงลึกจึงมีความเข้าใจสภาพร่างกายของมนุษย์ได้เป็นอย่างดี
ฝ่ามือเมื่อครู่ที่ใช้ออกมานั้นคือความพิสดารทำให้เหงือกของเขาเกิดการคลายตัว ฟันไม่เกาะกับเหงือกไปครึ่งด้านจนหลุดลอกออกมา
กระบวนท่านี้ของหลงเฉินเรียกได้ว่ารุนแรงอย่างมาก ซึ่งฟันเป็นชิ้นส่วนที่ไม่สามารถงอกเงยขึ้นมาใหม่ได้ ไม่เหมือนกับอาการบาดเจ็บที่เกิดกับร่างกายส่วนอื่นที่ยังสามารถใช้โอสถเพื่อทำการรักษาได้ หลังจากนี้หวังหมางมีแต่ต้องใช้ฟันที่เหลืออีกเพียงด้านเดียวไว้กินข้าวแล้ว
