ครั้งก่อนหลงเฉินได้เตะเข้าไปด้วยแรงเต็มที่จนเกือบที่จะทำให้เส้นชีวิตส่วนล่างเขาใช้การไม่ได้ ที่ทำให้เขาต้องโมโหมากยากยิ่งจะพรรณนาก็คือ ในยามที่ถูกหามกลับจวนเพื่อรับการรักษาได้พบว่าลูกอัณฑะของเขานั้นหายไปข้างหนึ่งแล้ว
กว่าที่คนในจวนจะได้ย้อนกลับมาที่บนเวทีประลองก็ได้พบว่าที่เวทีได้ถูกเก็บกวาดจนสะอาดไปเรียบร้อยแล้ว กล่าวกันว่าอัณฑะใบนั้นได้ถูกสุนัขคาบจากไปแล้ว…
เมื่อหลี่เฮ่าได้สติขึ้นมาและได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนสลบไปอีกครั้ง แต่ก็ไม่อาจที่จะย้อนกลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ต่อให้ผู้หลอมโอสถเก่งกาจเพียงใดก็ยังไม่อาจที่จะปลูกถ่ายอัณฑะอีกใบให้กลับคืนมาใหม่ได้
ถึงแม้จะไม่ส่งผลกระทบต่อการเดินเหิน แต่ก็สิ่งของที่เดิมทีควรจะมีอยู่ จู่ๆ ก็ได้หายไปทำให้เขารับไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง
เมื่อหลงเฉินเอ่ยขึ้นมาก็ทำให้เขาไม่สามารถปั้นสีหน้าให้ปกติได้ สายตาจ้องมองหลงเฉินอย่างอาฆาตมาดร้าย กัดฟันกรอดแล้วตอบกลับว่า “หลงเฉิน เจ้าลูกชู้ ข้าจะสู้กับเจ้าบนเวทีเป็นตายอีกครั้ง เจ้ากล้ารับคำท้าหรือไม่?”
