หลงเฉินสัมผัสได้ตั้งแต่แรกแล้วจึงได้หันกลับไปมอง เห็นดวงตาทั้งคู่ของหลี่เฮ่าที่คล้ายกับดาบแหลมคมสองเล่มก็มิปาน จ้องมองไปทางหลงเฉินอย่างมุ่งร้าย
“คุณชายหลี่ อาการบาดเจ็บของเจ้าดีขึ้นแล้ว? ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก อาการบาดเจ็บส่วนบนดีขึ้น แต่ทว่าอาการบาดเจ็บส่วนล่างจะเป็นอย่างไรกันนะ?” หลงเฉินกล่าวตัดบทออกไป
ใบหน้าของหลี่เฮ่าชาด้านขึ้นมา เขาถูกหามกลับไปที่จวนราวกับได้ถูกหลงเฉินทุบจนเรียบเป็นแผ่นกระดาน
ตระกูลหลี่ได้เร่งรีบเสาะหาเชิญหมอโอสถจากสภาผู้หลอมโอสถ พวกเขาใช้เงินทองเป็นจำนวนมหาศาลเพื่อทำให้ร่างกายของหลี่เฮ่าฟื้นคืนกลับมาดั่งเดิม
เห็นได้ชัดยิ่งว่าการมีเงินทองมากมายนั้นถือเป็นเรื่องดี ภายในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ทำให้ร่างกายของหลี่เฮ่าไม่มีความแตกต่างจากคนทั่วไป
แต่ว่าวันนี้เมื่อได้ยินคำที่เอ่ยขึ้นมาของหลงเฉิน หลี่เฮ่าก็มีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาในทันที เส้นชีวิตส่วนล่างก็ได้เกิดความเจ็บปวดแปลบขึ้นมาในทันใดราวกับว่าได้นึกย้อนกลับไปถึงตอนที่เท้าของหลงเฉินได้เตะเข้ามาเมื่อครั้งก่อน
