ดังนั้นเด็กหนุ่มกลุ่มนี้จึงค่อนข้างที่จะพูดคุยกับหลงเฉินอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะหลงเฉินที่ไม่ได้ปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้มานาน วันนี้เมื่อพบปะกันย่อมไม่อาจปกปิดความสุขใจนี้ได้
“ฮ่าฮ่า พวกเจ้าก็มาแต่เช้าเสียจริง” หลงเฉินยิ้มร่าพร้อมกับกล่าวทักทายกลับไป ตอนนี้การรวมพลังจุดดารากักวายุได้สำเร็จลุล่วง มันทำให้เขาเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่งจึงไม่ได้มีท่าทีห่อเหี่ยวเฉกเช่นที่ผ่านมา
“เมื่อหลายวันก่อนได้ยินมาว่าพี่หลงได้แสดงอภินิหาร จัดการหลี่เฮ่าจนพ่ายแพ้ราบคาบ ช่างทำให้พวกข้ายินดียิ่งนัก แท้จริงแล้วพี่หลงเริ่มที่จะฝึกยุทธ์ได้แล้วอย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มร่างผอมผู้หนึ่งกล่าวขึ้นมาด้วยความเลื่อมใสอย่างถึงที่สุด
เดิมทีพวกเขาต่างก็อยู่ในระดับเดียวกันกับหลงเฉิน เมื่อได้ยินว่าหลงเฉินสามารถล้มหลี่เฮ่าที่มีพลังขั้นก่อรวมถึงขั้นที่สามลงได้ก็ได้ยินดีปรีดาด้วยไม่น้อย แม้แท้จริงแล้วจะแอบแฝงเอาไว้ด้วยความอิจฉาก็ตาม
“หึหึ ก็แค่โชคช่วยเท่านั้น ช่วงนี้ได้ร่ำเรียนยอดวิชามาอย่างหนึ่งด้วยก็เท่านั้น” หลงเฉินไม่ต้องการที่จะกล่าวถึงหัวข้อสนทนานี้ต่อจึงกล่าวออกไปด้วยท่าทีที่มีลับลมคมใน
