รธเกรี้ยวของผู้ลงมือ
และที่หน้ากองซากปรักหักพังนั้น… ร่างของ “หม่าจิน” ศิษย์พี่หน้าเสี้ยมที่เป็นลูกสมุนเฝ้าหน้ากระท่อม นอนจมกองเลือดอยู่ แขนขาทั้งสองข้างบิดเบี้ยวผิดรูป ลมหายใจรวยรินเต็มที
“หม่าจิน!”
หลงเฉินพุ่งเข้าไปประคองร่างหม่าจินขึ้นมา รีบยัดโอสถฟื้นฟูระดับสูงใส่ปากมันทันที พลังปราณสีแดงถูกส่งเข้าไปกระตุ้นหัวใจ
“แค็กๆ… นะ… นายน้อยหลง…” หม่าจินลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ใบหน้าบวมปูดจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ น้ำตาไหลพรากผสมเลือด “ข้า… ข้าขอโทษ… ข้าปกป้องนางไม่ได้…”
หัวใจของหลงเฉินกระตุกวูบ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
“นาง? หมายถึงหลินหลาน?” หลงเฉินถามเสียงต่ำ นัยน์ตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน
“ขอรับ…” หม่าจินไอโขลกๆ “หลังจากท่านไปแข่งปรุงยาได้ไม่นาน... เฟิงหยุน... มันมาด้วยตัวเอง… มันบอกว่าสัมผัสได้ถึง ‘กายาหยินบริสุทธิ์’ ในตัวแม่นางหลิน…”
“กายาหยินบริสุทธิ์?” หลงเฉินกัดฟันกรอด
“มันบอกว่า… พรสวรรค์ของนางเหมาะที่จะเป็น ‘เตาหลอมมนุษย์’ ชั้นยอด… มันจับตัวนางไป… มันบอกว่าจะใช้พลังหยินของนางเพื่อทะลวงเข้าสู่ระดับแก่นแท้ขั้น 6 ในคืนนี้…”
ตูม!
จิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าภูเขาไฟระเบิด พุ่งออกมาจากร่าง
