!
ยังไม่ทันสิ้นเสียงนับ ประตูทางเข้าลานประลองที่ทำจากหินแกรนิตหนาเตอะ ก็ระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! เศษหินปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง ทับศิษย์ที่ยืนขวางทางจนกระดูกหัก
ท่ามกลางฝุ่นควัน ร่างของชายหนุ่มในชุดสีดำสนิทเดินก้าวเข้ามาพร้อมกับเต่าสีดำตัวใหญ่บนไหล่ เขาไม่ได้พกอาวุธใดๆ มีเพียงสองมือเปล่าๆ และดวงตาที่แดงฉานดุจโลหิต
หลงเฉินเดินผ่านฝูงชนที่แหวกทางให้อัตโนมัติ ทุกย่างก้าวของเขาทิ้งรอยเท้าลึกลงไปในพื้นหิน แรงกดดันที่แผ่ออกมาไม่ใช่พลังปราณ แต่เป็น “จิตสังหาร” ที่เข้มข้นจนทำให้อากาศเย็นยะเยือกเหมือนฤดูหนาว
หลงเฉินกระโดดขึ้นไปบนเวที ยืนประจันหน้ากับเฟิงหยุน
“มาช้าดีกว่าไม่มานะ…” เฟิงหยุนหัวเราะเยาะ “ข้าเตรียม ‘โลงศพ’ ไว้ให้เจ้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะชอบไม้สักทอง…”
“เก็บไว้ใช้เองเถอะ” หลงเฉินเอ่ยแทรกเสียงเรียบ
เขาปลดปล่อยพลังปราณระดับ ‘หลอมรวม ขั้น 9 สูงสุด’ ออกมา ผสานกับ ‘กายามังกร’ และ ‘เพลิงวิญญาณ’ จนเกิดออร่าสีแดงทองลุกท่วมตัว
หลงเฉินจ้องมองเฟิงหยุนราวกับมองศพเดินได้
“ไม่สิ… ไม่ต้องเตรียมโลงหรอก”
หลงเฉินแสยะยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นเขี้ยวขาววาววับ
“เพราะข้าจะไม่ให้เหลือศพเจ้า… แม้แต่ชิ้นเดีย
