“ข้าจะทำให้ลานประลองนั่น… กลายเป็นโรงเชือดที่นองไปด้วยเลือดของอัจฉริยะ!”
…
รุ่งเช้าวันใหม่
ข่าวการท้าดวล “ประลองเป็นตาย” ระหว่าง เฟิงหยุน ศิษย์เอกอันดับหนึ่ง และ หลงเฉิน ม้ามืดผู้บ้าคลั่ง แพร่สะพัดไปทั่วสำนักยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ศิษย์นับหมื่นคนต่างพากันหลั่งไหลไปที่ “ลานประลองเป็นตาย” ตั้งแต่ไก่โห่ เพื่อจับจองที่นั่งชมศึกแห่งศักดิ์ศรีครั้งประวัติศาสตร์
ณ ใจกลางลานประลอง
เฟิงหยุนยืนตระหง่านอยู่บนเวทีหินสีดำ สวมชุดเกราะอ่อนสีเงินประกายมุก ด้านหลังมีกระบี่บินเจ็ดเล่มลอยวนเวียนเป็นรัศมีเทพเจ้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่ง
ข้างกายเขา มีกรงเหล็กขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ภายในกรงคือ หลินหลาน ที่ถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปาก นางมองออกไปนอกกรงด้วยสายตาหวาดกลัวและเป็นห่วง
“เที่ยงวันแล้ว…” เฟิงหยุนเอ่ยเสียงดังฟังชัด “ไอ้ขยะหลงเฉินคงไม่กล้าโผล่หัวมาแล้วกระมัง? ฮ่าๆๆ! ปากเก่งแต่ใจปลาซิว!”
“หากมันไม่มาภายในสามลมหายใจ… ข้าจะเริ่มพิธีกรรม ‘หลอมมนุษย์’ ณ ตรงนี้ ให้พวกเจ้าได้ชมเป็นขวัญตา!”
“หนึ่ง!”
ฝูงชนเงียบกริบ บรรยากาศกดดันจนหายใจไม่ออก
“สอง!”
เฟิงหยุนแสยะยิ้ม ยกมือขึ้นเตรียมจะฉีกเสื้อผ้าของหลินหลาน
“สา…”
ตูมมมม!!
