าณที่แหลมคม:
“หลงเฉิน… เจ้าสุนัขที่ปฏิเสธเจ้านาย ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งกล้า แต่เจ้าจะเก่งแค่ไหนเมื่อต้องเจอกับข้า? น้องสาวเจ้าอยู่ในกำมือข้า หากอยากได้คืน จงมาที่ ‘ลานประลองเป็นตาย’ ในวันพรุ่งนี้ยามเที่ยง… หากมาช้า หรือไม่กล้ามา ก็เตรียมตัวเก็บศพแห้งๆ ของนางได้เลย!”
“ท้าประลองเป็นตาย…” หลงเฉินกำป้ายทองในมือแน่น จนมันบิดเบี้ยวและแหลกละเอียดเป็นผงทองร่วงกราวลงพื้น
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองไปทางยอดเขากระบี่สวรรค์ ที่ซึ่งตำหนักของเฟิงหยุนตั้งตระหง่านอยู่
“คิดจะใช้ชีวิตของหลินหลานมาบีบข้า…”
“คิดว่าข้าเป็นแค่ศิษย์ระดับหลอมรวม แล้วจะขยี้เมื่อไหร่ก็ได้…”
หลงเฉินแสยะยิ้ม รอยยิ้มที่ปราศจากความเมตตา รอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังจะออกล่าวิญญาณ
“เสี่ยวเฮย”
“ว่าไงลูกพี่! สั่งมาเลย! จะให้ข้าไปถล่มตำหนักมันตอนนี้เลยไหม!”
“ไม่…” หลงเฉินส่ายหน้า “มันต้องการประลองต่อหน้าคนทั้งสำนัก เพื่อเหยียบย่ำข้าและกู้หน้าให้ตัวเอง… ข้าก็จะจัดให้ตามคำขอ”
หลงเฉินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิเพื่อกดข่มเพลิงโทสะให้กลายเป็นความเย็นชาที่เฉียบคมที่สุด
“คืนนี้… เราจะเตรียมตัว”
“พรุ่งนี้เที่ยง… จะไม่มีการเจรจา ไม่มีการออมมือ”
