ุนไพรในตะกร้านั้น… ‘หญ้าวิญญาณ’ เหี่ยวเฉาจนกลายเป็นสีน้ำตาล ‘ดอกโลหิต’ มีราขึ้นเป็นจุดขาวๆ และ ‘ผลแก่นฟ้า’ ก็เน่าเละจนส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยออกมา
ส่วนเตาหลอม… มันคือเศษเหล็กสนิมเขรอะที่มีรอยร้าวขนาดใหญ่พาดผ่านกลางลำตัว ขาเตาข้างหนึ่งหักจนต้องเอาหินมารองไว้ หากจุดไฟแรงเพียงนิดเดียว เตาใบนี้คงระเบิดใส่หน้าคนปรุงทันที
“อุวะ! เหม็น! เหม็นบรรลัย!”
เสี่ยวเฮยตะโกนลั่นในจิตวิญญาณ “หลงเฉิน! ไอ้พวกสุนัขพวกนี้มันเอาขยะมาให้เจ้าปรุงยา! สมุนไพรพวกนี้แม้แต่หมูยังเมินเลยนะโว้ย!”
หลงเฉินเงยหน้าขึ้นมองศิษย์รับใช้คนนั้น แววตาเย็นเยียบ
“นี่คืออะไร?” หลงเฉินถามเสียงเรียบ
“ก็อุปกรณ์ปรุงยาของเจ้าไง” ศิษย์รับใช้ตอบหน้าตาย แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ของในคลังหมดพอดี เหลือแค่ชุดนี้… เป็นผู้ฝึกยุทธ์ต้องรู้จักอดทนสิ อย่าเรื่องมาก!”
“ฮ่าๆๆๆ!” เสียงหัวเราะดังมาจากทางด้านข้าง
ฮันเฟิงยืนโบกพัดจีบด้วยท่าทางสบายอารมณ์ เบื้องหน้าของเขามีเตาหลอมทองแดงเงาวับและสมุนไพรเกรดเอวางเรียงราย
“น่าเสียดายจริงๆ ศิษย์น้องหลง” ฮันเฟิงแสร้งทำเสียงเห็นใจ “ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเจ้าเสียแล้ว… สมุนไพรเน่ากับเตาพังๆ แบบนั้น ต่อให้เป็นปรมาจารย์
