ระดับ 3 ก็คงปรุงออกมาได้แค่ขี้เถ้ากระมัง?”
“แต่ก็นะ… กติกาบอกว่า ‘ห้ามเปลี่ยนอุปกรณ์’ เจ้าคงต้องจำใจใช้มันแล้วล่ะ หรือจะยอมแพ้เดินกลับไปนอนแคะขี้มูกที่ท้ายเขาตอนนี้ก็ยังทันนะ ฮ่าๆๆ!”
เสียงหัวเราะของเหล่าศิษย์ที่เป็นลูกสมุนฮันเฟิงดังประสานกันเป็นทอดๆ ผู้ชมรอบสนามต่างส่ายหน้าด้วยความเวทนา บ้างก็สมน้ำหน้า
“จบแล้ว… ฝีมือดีแค่ไหนเจอแบบนี้ก็จอด”
“สมุนไพรเน่าเสีย ปราณธาตุไฟในนั้นหายหมดแล้ว จะเอามาปรุงยาได้ยังไง?”
“โดนเล่นงานซะแล้วหลงเฉิน”
ผู้อาวุโสหลิวที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ “นี่มันโกงกันชัดๆ! ข้าขอประท้วง!”
“นั่งลงเถอะผู้อาวุโสหลิว” ผู้อาวุโสอีกคนที่เป็นพวกของฮันเฟิงกดไหล่เขาไว้ “โชคชะตาก็เป็นส่วนหนึ่งของฝีมือ… ถ้าลูกศิษย์ท่านเก่งจริง ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้สิ”
บนลานประลอง หลงเฉินยืนนิ่งท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะ เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวโวยวายอย่างที่ทุกคนคิด แต่กลับแสยะยิ้มที่มุมปาก
“เตาพัง… สมุนไพรเน่า…” หลงเฉินพึมพำ “พวกเจ้าคิดว่า ‘ขยะ’ พวกนี้จะหยุดมังกรได้อย่างนั้นรึ?”
เคร้ง!
หลงเฉินเตะเตาหลอมสนิมเขรอะนั่นเต็มแรง จนมันกลิ้งหลุนๆ ไปตกที่แทบเท้าของฮันเฟิง แล้วแตกกระจายเป็นเสี
