่ยงๆ
เสียงหัวเราะเงียบกริบทันที ทุกคนเบิกตากว้าง
“เฮ้ย! มันทำลายเตาหลอม!”
“มันบ้าไปแล้ว! ไม่มีเตาแล้วจะปรุงยายังไง!”
ฮันเฟิงสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “เจ้า… เจ้าทำบ้าอะไร! ยอมแพ้แล้วพาลรึไง!”
หลงเฉินไม่ตอบ เขาหยิบสมุนไพรเน่าๆ ขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วเดินมาหยุดที่กลางพื้นที่ของตนเอง
“สำหรับนักปรุงยาสวะ… เตาหลอมคือสิ่งจำเป็นเพื่อกักเก็บพลัง”
“แต่สำหรับ ‘ราชันย์’…”
หลงเฉินสะบัดมือ สมุนไพรเน่าเสียทั้งตะกร้าลอยคว้างขึ้นไปกลางอากาศ!
พรึ่บ!
เปลวไฟสีทองอร่ามลุกโชนขึ้นจากฝ่ามือขวาของหลงเฉิน คราวนี้เขาไม่ปิดบังอีกต่อไป “เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา” ระเบิดพลังออกมาเต็มพิกัด!
ความร้อนแรงที่แฝงด้วยความหนักแน่นดุจขุนเขา แผ่กระจายออกไปทั่วลานประลอง เปลวไฟสีน้ำเงินของฮันเฟิงที่เคยอวดเบ่ง บัดนี้กลับสั่นริกๆ และหดเล็กลงราวกับหวาดกลัวต่อราชาแห่งไฟที่ปรากฏตัว!
“นั่นมัน… ไฟอะไรกัน!?”
“สีทอง? ไม่เคยเห็นมาก่อน! แต่แรงกดดันนี่มันมหาศาล!”
“จงดูให้เต็มตา!” หลงเฉินตวาดก้อง
“วิชาปรุงยาจักรพรรดิ… หลอมนภาไร้ลักษณ์!”
วูบ!
หลงเฉินสะบัดมือ เปลวไฟสีทองพุ่งขึ้นไปห่อหุ้มสมุนไพรที่ลอยอยู่กลางอากาศ มันหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นรูปมังกร กัดกินสมุนไ
