พรเน่าเสียเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง
ปกติแล้ว สมุนไพรเน่าๆ เมื่อโดนไฟแรงขนาดนี้จะกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา แต่ทว่า… ภายใต้การควบคุมระดับเทพเจ้าของหลงเฉิน สิ่งที่ถูกเผาไหม้กลับมีเพียง “เชื้อรา” และ “ส่วนที่เน่าเสีย”
ควันดำลอยโขมงออกมา ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ แต่ภายในใจกลางของเปลวไฟสีทองนั้น… ของเหลวสีเขียวมรกตที่บริสุทธิ์ผุดผ่องกำลังก่อตัวขึ้น!
หลงเฉินใช้พลังของเพลิงวิญญาณ “กลั่น” เอาพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ในแกนกลางของสมุนไพรออกมา แล้ว “กระตุ้น” มันให้ตื่นตัวถึงขีดสุด!
“บ้าน่า! ปรุงยากลางอากาศโดยไม่ใช้เตาหลอม!?”
“นี่มันวิชาในตำนาน! มีแต่ระดับปรมาจารย์ขั้น 5 ขึ้นไปเท่านั้นที่ทำได้!”
กรรมการอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปาก ฮันเฟิงมือไม้อ่อนจนพัดร่วงจากมือ
หลงเฉินยืนสงบนิ่ง มือข้างหนึ่งไพล่หลัง อีกมือวาดลวดลายควบคุมมังกรเพลิงกลางอากาศ ราวกับจอมทัพบัญชาการกองทัพ
“สมุนไพรเน่าแล้วอย่างไร? เตาพังแล้วอย่างไร?”
หลงเฉินประกาศก้อง เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วจิตใจของทุกคน
“ขยะในมืออัจฉริยะ ย่อมกลายเป็นทองคำ…”
“แต่ของวิเศษในมือสวะ… ก็เป็นได้แค่ขยะวันยังค่ำ!”
บึ้ม!
เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นกลางอากาศ มังกรเพลิงสีทองคลายตัว
