ออก เผยให้เห็นเม็ดยาสีเขียวมรกตสามเม็ดที่หมุนวนอยู่กลางอากาศ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วลานประลอง กลิ่นหอมนั้นรุนแรงเสียจนสมุนไพรในเตาของคนอื่นดูจืดชืดไปถนัดตา
เหนือเม็ดยานั้น… เมฆพลังปราณสีรุ้งเริ่มก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า!
“วู้ววว! เมฆมงคล! ของดี! ของดีมาแล้ว!” เสี่ยวเฮยตะโกนเชียร์อย่างบ้าคลั่ง “หลงเฉิน! ข้าจองเม็ดนึง! ข้าจะเอาเม็ดนึง!”
หลงเฉินแสยะยิ้ม มองไปที่ฮันเฟิงที่ยืนหน้าซีดเหมือนไก่ต้ม
“ตาเจ้าแล้วศิษย์พี่ฮัน… อย่ามัวแต่ยืนมองข้าจนไฟไหม้ยาตัวเองล่ะ”
วินาทีนี้ ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะหลงเฉินอีกต่อไป มีเพียงความตื่นตะลึงและความหวาดกลัวต่อเด็กหนุ่มผู้สร้างปาฏิหาริย์จากกองขยะผู้นี้!
(จบบทที่ 47)