าท้องไหม้เกรียมเป็นรูโหว่ เผยให้เห็นผิวหนังที่แดงก่ำและมีเส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบๆ
“เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา” ที่เขาดูดกลืนเข้ามา กำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง มันพยายามจะแผดเผาอวัยวะภายในของเขาเพื่อยึดครองร่าง
“เจ้าเป็นแค่ไฟ… ข้าเป็นมังกร!” หลงเฉินคำรามในจิตใจ “มังกรย่อมอยู่เหนือสรรพสิ่ง! จงสยบ!”
วูบ!
หลงเฉินกระตุ้น “ชีพจรมังกรโลหิต” เส้นที่ 1 ให้ทำงานเต็มพิกัด เงาร่างมังกรสีแดงฉานปรากฏซ้อนทับร่างของเขา มันอ้าปากคำรามใส่เปลวเพลิงสีทองในจุดตันเถียน แรงกดดันทางสายเลือดระดับจักรพรรดิบดขยี้เจตจำนงของเพลิงวิญญาณจนมันสั่นสะท้าน
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
เสียงแตกของบางสิ่งดังขึ้นจากทางฝั่งเสี่ยวเฮย
กระดองสีดำด้านๆ ของมันเริ่มมีรอยร้าว แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งออกมาตามรอยแตกนั้น กลิ่นอายบรรพกาลที่หนักแน่นดุจขุนเขาแผ่กระจายออกมา
“มาแล้ว! มันมาแล้ว! ร่างใหม่ของบิดา!”
โพละ!
เศษกระดองเก่าระเบิดออกกระจายเต็มห้อง เผยให้เห็นร่างใหม่ของเสี่ยวเฮยที่ซ่อนอยู่ภายใน
มันไม่ได้ตัวใหญ่โตมโหฬารเท่าช้างม้า แต่ขนาดของมันขยายขึ้นจากเท่ากำปั้น กลายเป็นขนาดเท่า “ชามอ่างใบใหญ่” ผิวหนังเปลี่ยนจากสีดำด้านเป็นสีนิลกาฬที่แวววาวราวกับเกราะเหล็กไหล เกล็ด
