ตอนที่ 42: ค่ายกลป้องกัน
บรรยากาศภายในโพรงถ้ำใต้พิภพนั้นเงียบสงัดและหนักอึ้งราวกับก้นมหาสมุทร แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวมาจาก “เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา” ดวงเล็กๆ ที่ลุกโชนอยู่เหนือหัวกะโหลกมังกรยักษ์ แสงสีส้มอมทองของมันสาดส่องกระทบโครงกระดูกสีน้ำตาลเข้ม ยาวเหยียดกว่าร้อยวาที่ขดตัวซ้อนกันเป็นวงกตแห่งความตาย
กลิ่นอายบรรพกาลที่แผ่ออกมาจากโครงกระดูกนั้นรุนแรงเสียจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว หากเป็นผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปที่จิตใจไม่มั่นคง เพียงแค่ก้าวเข้ามาในนี้ก็อาจถูกแรงกดดันทางวิญญาณบดขยี้จนเสียสติได้
แต่สำหรับหลงเฉิน… นี่คือกลิ่นหอมของขุมทรัพย์
“กระดูก! กระดูกชิ้นโต!” เสี่ยวเฮยดวงตาสีทองเบิกกว้างจนแทบถลน น้ำลายไหลย้อยเป็นทางยาว “ดูไขกระดูกที่ซ่อนอยู่ข้างในนั่นสิ! มันต้องหวานฉ่ำแน่ๆ! ข้าจองกระดูกสันหลังข้อที่สาม! ไม่สิ ข้าจองทั้งตัวเลย!”
ด้วยความตะกละที่ครอบงำสติสัมปชัญญะ เจ้าเต่าทมิฬดีดตัวพุ่งออกจากบ่าของหลงเฉินราวกับลูกธนู มุ่งตรงไปยังโครงกระดูกมังกรดินทันที
“เดี๋ยว! เสี่ยวเฮย! หยุด!” หลงเฉินตะโกนห้าม
“ไม่หยุดโว้ย! ใครดีใครได้!”
วูบ!
ทันทีที่ร่างของเสี่ยวเฮยพุ่งเข้าใกล้รัศมีสิบวาของโครงกระดูก อากาศที่ว่างเปล่าพลันส