ั่นสะเทือน เส้นแสงสีทองนับพันสายปรากฏขึ้นกลางอากาศ ถักทอกันเป็นตาข่ายแสงขนาดมหึมาที่ครอบคลุมโครงกระดูกและเพลิงวิญญาณเอาไว้อย่างมิดชิด
เปรี๊ยะ!
สายฟ้าสีทองเส้นหนึ่งผ่าเปรี้ยงลงมาจากตาข่ายแสง กระแทกเข้าที่กระดองของเสี่ยวเฮยอย่างจัง
“เจี๊ยกกก!”
เสี่ยวเฮยร้องเสียงหลง ร่างกระเด็นกลับหลังม้วนกลิ้งมาแทบเท้าหลงเฉิน กระดองที่แข็งแกร่งระดับเทพมีรอยไหม้สีดำเป็นจุดเล็กๆ ควันลอยกรุ่นออกมา
“ร้อน! ร้อนโว้ย! ไอ้ค่ายกลบ้านี่มันกัดข้า!” เสี่ยวเฮยกลิ้งไปมากับพื้นเพื่อดับไฟที่ก้น
หลงเฉินส่ายหน้าอย่างระอาใจ เดินเข้าไปหิ้วปีกเจ้าเต่าจอมซนขึ้นมา
“ข้าบอกแล้วให้หยุด… เจ้าคิดว่าสมบัติระดับรากฐานสำนัก เขาจะวางทิ้งไว้เฉยๆ ให้เต่าอย่างเจ้าเดินเข้าไปกินเล่นรึไง?”
หลงเฉินเงยหน้ามองตาข่ายแสงสีทองที่สว่างวาบวับเบื้องหน้า ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย พลางใช้สัมผัสแห่งวิญญาณจักรพรรดิตรวจสอบโครงสร้างของมัน
“นี่คือ ‘ค่ายกลเจ็ดดาราตรึงพสุธา’…” หลงเฉินเอ่ยชื่อค่ายกลออกมาได้อย่างแม่นยำ “เป็นค่ายกลระดับนภาขั้นสูงสุด ที่ใช้พลังจากชีพจรมังกรดินเป็นแหล่งพลังงาน ผสานกับพลังฟ้าดินจากยอดเขากระบี่สวรรค์ด้านบน… เรียกได้ว่าเป็นค่ายกลที่
