สมบูรณ์แบบในทางทฤษฎี”
“ระดับนภาขั้นสูง!?” เสี่ยวเฮยหน้าซีด (ถ้าเต่าหน้าซีดได้) “มิน่าล่ะถึงเจ็บจี๊ดขนาดนี้! หลงเฉิน… แบบนี้เราก็หมดหวังแล้วสิ? ข้าปลดค่ายกลระดับนี้ไม่ไหวหรอกนะ พลังข้ายังไม่ฟื้นพอ!”
“ใครบอกให้เจ้าปลด?” หลงเฉินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความดูแคลน “การใช้กำลังทำลายค่ายกล คือวิถีของคนถูบ้าน... แต่สำหรับปรมาจารย์ การเดินผ่านค่ายกลก็เหมือนกับการเดินเล่นในสวนหลังบ้าน”
หลงเฉินเดินเข้าไปประชิดขอบเขตของค่ายกล ห่างเพียงคืบเดียว
“ค่ายกลนี้ถูกวางโดยปรมาจารย์ค่ายกลเมื่อหลายร้อยปีก่อน... ยอมรับว่าโครงสร้างแข็งแกร่ง แต่คนวางมันโง่เขลาในเรื่อง ‘กระแสปราณธรรมชาติ'”
หลงเฉินชี้ไปที่จุดตัดของเส้นแสงจุดหนึ่ง
“ดูตรงนั้นสิ… ตำแหน่ง ‘ดาราที่สี่’ วางทับอยู่บนเส้นชีพจรดินธาตุไฟ ทำให้กระแสพลังไหลเวียนไม่สะดวก ทุกๆ 3 ลมหายใจ ค่ายกลจะเกิดช่องว่างขนาดเท่ารูเข็มเพื่อระบายความร้อน…”
“และที่ตำแหน่ง ‘ดาราที่เจ็ด’…” หลงเฉินชี้ไปที่อีกจุด “เชื่อมต่อกับรากฐานของหอคัมภีร์ด้านบน ซึ่งตอนนี้มีการใช้งานพลังปราณอยู่ตลอดเวลา ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนจางๆ ที่ทำให้ม่านพลังไม่เสถียร”
“เจ้า… เจ้ามองเห็นเรื่องพว
