กนี้ได้ยังไง?” เสี่ยวเฮยอ้าปากค้าง “ข้าที่เป็นสัตว์เทพยังมองไม่ออกเลย!”
“ประสบการณ์…” หลงเฉินตอบสั้นๆ (ในชาติก่อน เขาเคยทำลายค่ายกลระดับเทพเจ้ามาแล้ว ค่ายกลระดับนภานี้ก็เหมือนของเล่นเด็กอนุบาลสำหรับเขา)
“เกาะข้าให้แน่นเสี่ยวเฮย… ห้ามขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ห้ามหายใจแรง และห้ามตดเด็ดขาด”
“เออๆ รู้แล้วน่า!” เสี่ยวเฮยหดหัวเข้าไปในกระดอง เกาะไหล่หลงเฉินแน่น
หลงเฉินสูดหายใจลึก ปรับจังหวะชีพจรของตัวเองให้สอดคล้องกับการเต้นของชีพจรมังกรดินด้านล่าง
“หนึ่ง… สอง… สาม…”
วูบ!
หลงเฉินก้าวเท้าซ้ายออกไปเหยียบลงบนความว่างเปล่าภายในเขตค่ายกล ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น สายฟ้าสีทองฟาดเปรี้ยงลงมาที่จุดนั้น!
แต่ทว่า… หลงเฉินกลับบิดตัวหลบไปทางขวาด้วยมุมองศาที่พิสดาร สายฟ้าฟาดผ่านแขนเสื้อเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด
“ก้าวขวาสอง… ถอยหลังครึ่งก้าว…”
หลงเฉินเคลื่อนไหวราวกับร่ายรำ เขาเดินซิกแซกไปมาในดงสายฟ้าและเปลวเพลิงที่มองไม่เห็น ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะเหยียบลงไปในจุดอันตราย แต่พอก้าวลงไปจริงๆ พลังทำลายล้างกลับหยุดชะงัก หรือเบี่ยงทิศทางออกไปเองอย่างน่าอัศจรรย์
เขาไม่ได้ทำลายค่ายกล... แต่เขากำลัง “แทรกตัว” เข้าไปในช่อง
