ว่างของกระแสพลังงาน
เหมือนปลาที่ว่ายทวนน้ำโดยไม่ปะทะกับกระแสน้ำ แต่ว่ายไปตามร่องน้ำที่ไหลเชี่ยว
“ซ้าย! ระวังซ้าย!” เสี่ยวเฮยร้องเตือนเมื่อเห็นลูกไฟพุ่งมา
“เงียบ!” หลงเฉินดุ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมอง แต่ก้มหัวลงต่ำเล็กน้อย ลูกไฟพุ่งเฉียดหัวเขาไปเผาปลายผมนิดหน่อย
“เดินหน้าสามก้าว… หยุด 1 ลมหายใจ”
หลงเฉินหยุดยืนนิ่งๆ ท่ามกลางวงล้อมของพลังงานสังหารที่หมุนวนอยู่รอบตัว ร่างกายของเขาอาบเหงื่อชุ่มโชก การคำนวณตำแหน่งและการเคลื่อนไหวระดับมิลลิเมตรนี้กินพลังสมาธิมหาศาล
หากพลาดเพียงก้าวเดียว… ร่างของเขาจะถูกบดขยี้เป็นผงธุลี และทั้งสำนักกระบี่สวรรค์จะรู้ตัวทันที
แต่ในสายตาของหลงเฉิน ค่ายกลที่ซับซ้อนนี้กลับดูโปร่งใส เขาเห็นเส้นใยพลังงานทุกเส้น เห็นจุดบอดทุกจุด
“คนวางค่ายกลนี้ คงภูมิใจนักหนาว่าไม่มีใครผ่านได้…” หลงเฉินแสยะยิ้มมุมปาก “น่าเสียดายที่เขาไม่รู้จักข้า”
“ก้าวสุดท้าย… ทะลวงดารา!”
หลงเฉินรวมพลังไว้ที่ปลายเท้า แล้วดีดตัวพุ่งลอดผ่านช่องว่างรูปทรงสามเหลี่ยมเล็กๆ ที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีระหว่างเส้นแสงสองเส้น
ฟึ่บ!
ร่างของเขาพุ่งผ่านม่านพลังชั้นในสุด เข้าสู่ใจกลางของวงล้อมได้อย่างงดงามและเงียบเชียบ
