ความกดดันมหาศาลหายวับไปทันที แทนที่ด้วยความอบอุ่นและกลิ่นอายโบราณที่เข้มข้น
หลงเฉินยืนขึ้น ปัดฝุ่นที่เข่า แล้วหันกลับไปมองค่ายกลเบื้องหลังที่ยังคงทำงานตามปกติ โดยไม่รู้เลยว่ามีผู้บุกรุกเดินผ่านเข้ามาแล้ว
“ผ่า… ผ่านมาแล้ว?” เสี่ยวเฮยโผล่หัวออกมา มองซ้ายมองขวาอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าบ้าเอ๊ย! เจ้าเดินผ่านค่ายกลระดับนภาเหมือนเดินจ่ายตลาดเลยเรอะ! เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย!”
“ข้าก็เป็นเจ้าทาสของเจ้าไง” หลงเฉินยักไหล่
เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับรางวัลที่รออยู่เบื้องหน้า
โครงกระดูกมังกรดินขนาดยักษ์นอนสงบนิ่งอยู่ห่างไปเพียงเอื้อมมือ และเพลิงวิญญาณแก่นพสุธาก็ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ส่องแสงเชิญชวนให้ครอบครอง
“ค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุด คือค่ายกลที่ไม่มีใครรู้จุดอ่อน…” หลงเฉินเดินเข้าไปหาเพลิงวิญญาณ “แต่สำหรับข้า… ไม่มีค่ายกลใดในโลกนี้ที่ไร้จุดอ่อน”
“เอาล่ะเสี่ยวเฮย… ถึงเวลาบุฟเฟต์ของเจ้าแล้ว”
“ย่ะฮู้วววว! รักเจ้าที่สุดเลยหลงเฉิน!”
เสี่ยวเฮยกระโดดตัวลอย พุ่งเข้าใส่โครงกระดูกมังกรด้วยความหิวกระหาย ในขณะที่หลงเฉินเดินตรงเข้าไปหาเพลิงวิญญาณ เตรียมพร้อมสำหรับการยกระดับครั้งใหญ่ที่จะสั่นสะเทือนปฐพี!
(จบบทที่ 42)
