ษย์ทุกคนให้หันไปมอง กลุ่มชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบ “ศิษย์สายใน” สีฟ้าขลิบทองสามคนเดินอาดๆ เข้ามาด้วยท่าทางวางก้าม ยะโสโอหังราวกับเป็นราชาที่เดินตรวจตราอาณาจักร
ผู้นำกลุ่มคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาแต่แววตาเต็มไปด้วยราคะ นามว่า “จ้าวจื่อ” ศิษย์สายในที่มีชื่อเสียเรื่องความเจ้าชู้และรังแกศิษย์รุ่นน้อง
สายตาของจ้าวจื่อกวาดไปทั่วโรงอาหาร ก่อนจะมาหยุดกึกอยู่ที่มุมห้อง… ที่หลินหลานนั่งอยู่
“โอ๊ะโอ… นั่นมันแม่นางหลินหลาน ศิษย์น้องคนสวยที่เพิ่งปฏิเสธหวังไคไปนี่นา?” จ้าวจื่อแสยะยิ้ม หันไปพูดกับลูกน้อง “หวังไคมันเป็นแค่ศิษย์สายนอกกระจอกๆ นางถึงไม่สน แต่ถ้าเป็นข้า… ศิษย์สายในผู้ทรงเกียรติ นางคงไม่กล้าปฏิเสธกระมัง?”
“แน่นอนขอรับศิษย์พี่จ้าวจื่อ! หญิงสาวที่ไหนจะไม่อยากปรนนิบัติท่าน!” ลูกสมุนรีบประจบ
จ้าวจื่อเดินตรงดิ่งเข้ามาที่โต๊ะของหลงเฉินทันที มันมองข้ามหัวหลงเฉินที่แต่งตัวด้วยชุดศิษย์แรงงานเก่าๆ ไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ
“น้องหญิงหลิน…” จ้าวจื่อวางมือลงบนโต๊ะ โน้มตัวลงมาส่งสายตาหวานเชื่อม “อาหารโรงอาหารรวมรสชาติจืดชืดแบบนี้ เจ้านั่งกินลงไปได้ยังไง? ไปกับพี่ดีกว่า… พี่จะพาไ
