ปเลี้ยงที่ ‘ภัตตาคารเซียน’ บนยอดเขา รับรองว่าอร่อยเหาะ”
หลินหลานหน้าซีดเผือด นางวางตะเกียบลงแล้วก้มหน้าหลบสายตา “ขอบคุรศิษย์พี่จ้าว แต่ข้าอิ่มแล้ว… และข้ามากับพี่ชายข้า”
“พี่ชาย?” จ้าวจื่อเหลือบตามองหลงเฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะ “อ๋อ… ไอ้ศิษย์แรงงานขยะที่เขาลือกันว่าบ้าดีเดือดนั่นน่ะรึ? น้องหญิง… เจ้าอย่าเอาตัวไปเกลือกกลั้วกับคนชั้นต่ำแบบนี้เลย มันจะทำให้ราศีเจ้าหมองเปล่าๆ”
พูดจบ จ้าวจื่อก็ถือวิสาสะ เอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางของหลินหลาน
“มาเถอะ… อย่าให้พี่ต้องเสียเวลา พี่จองโต๊ะไว้แล้ว”
หลินหลานพยายามดึงมือกลับด้วยความตกใจ “ปล่อยนะ! ข้าไม่ไป!”
“อย่าเล่นตัวนักเลยน่า! เป็นแค่ศิษย์สายนอก ข้าชวนดีๆ ก็ควรจะสำนึกบุญคุ…”
ฉึก!
คำพูดของจ้าวจื่อขาดห้วงไปทันที เมื่อตะเกียบไม้ไผ่ธรรมดาๆ คู่หนึ่ง พุ่งเสียบทะลุฝ่ามือของมันที่กำลังจับข้อมือหลินหลานอยู่ ปักตรึงมือข้างนั้นติดกับโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างแม่นยำ!
“อ๊ากกกกกก!”
จ้าวจื่อร้องลั่นโรงอาหาร เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาจากหลังมือ มันพยายามจะดึงมือออกแต่ตะเกียบนั้นปักลึกจนทะลุโต๊ะไปแล้ว
“ใคร! ใครทำวะ!” จ้าวจื่อคำรามด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น
