หันขวับมามองเจ้าของตะเกียบ
หลงเฉินนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น
“ข้าบอกกี่ครั้งแล้ว…” หลงเฉินเอ่ยเสียงเบา แต่เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ “ว่าอย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องคนของข้า”
“แก! ไอ้ขยะแรงงาน!” จ้าวจื่อตาถลนด้วยความอาฆาต มันระเบิดพลังปราณระดับ ‘ก่อรากฐาน ขั้น 5’ ออกมา “แกกล้าลอบกัดข้า! ข้าจะฆ่าแก!”
จ้าวจื่อใช้อีกมือชักกระบี่ที่เอวออกมา ตวัดฟันใส่คอของหลงเฉินหมายจะตัดหัวให้ขาดในดาบเดียว
“พี่เฉินระวัง!” หลินหลานกรีดร้อง
เคร้ง!
หลงเฉินไม่แม้แต่จะลุกขึ้น เขายกมือขวาขึ้นมา… ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลาง ‘คีบ’ ใบกระบี่ของจ้าวจื่อเอาไว้แน่น!
“ระดับก่อรากฐานขั้น 5… กระบี่ไร้แรง พลังปราณกลวงโบ๋… นี่คือมาตรฐานศิษย์สายในงั้นรึ?”
หลงเฉินมองจ้าวจื่อด้วยสายตาดูแคลนสุดขีด
“ปล่อยกระบี่ข้านะเว้ย!” จ้าวจื่อหน้าแดงก่ำ พยายามดึงกระบี่กลับแต่ไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว มันรู้สึกเหมือนกระบี่ถูกภูเขาทับไว้
“งั้นข้าจะสอนให้… ว่าการใช้กระบี่จริงๆ มันเป็นยังไง”
เพล้ง!
หลงเฉินออกแรงบิดนิ้วเพียงเล็กน้อย ใบกระบี่เหล็กกล้าหักสะบั้นเป็นสองท่อน! เขาคว้าเศษปลายก
