ี่แตะต้องนาง ข้าจะตัดมือนั้นทิ้ง”
“และมังกร… ไม่เคยผิดคำพูด”
หลงเฉินก้มลงหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งมาจากเอวของจ้าวจื่อ
“ไม่! ไม่! ม่ายยยยยย!” จ้าวจื่อกรีดร้องสุดเสียง
ฉัวะ!
เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ ข้อมือซ้ายของจ้าวจื่อถูกตัดขาดสะบั้น กลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นโรงอาหาร ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของศิษย์หญิงที่ปิดตาด้วยความสยดสยอง
จ้าวจื่อชักกระตุก ตาเหลือกค้าง สลบเหมือดไปเพราะความเจ็บปวดและความช็อก
หลงเฉินโยนมีดทิ้งลงข้างๆ ร่างไร้สติ แล้วเช็ดเลือดที่กระเด็นมาโดนแก้มออก
“อู้ววว… สยองได้ใจ! แต่ข้าว่าเลือดหมอนี่รสชาติห่วยแตกแน่นอน เหม็นกลิ่นแป้งชะมัด” เสี่ยวเฮยบ่นพึมพำในใจ “ทำข้าเสียรสชาติหมูสามชั้นหมดเลย”
หลงเฉินกวาดสายตามองไปรอบโรงอาหารที่เงียบกริบราวกับป่าช้า ทุกสายตาจ้องมองเขาด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตาแม้แต่คนเดียว
“ฝากไปบอกพวก ‘แมลงวัน’ ที่คิดจะมาตอมน้องสาวข้าด้วย…” หลงเฉินกล่าวเสียงดังฟังชัด
“ศิษย์สายนอก... ศิษย์สายใน… หรือแม้แต่ศิษย์เอก... ข้าไม่สนหัวโขนของพวกเจ้า”
“ใครกล้าแหยมกับข้า… จุดจบของมันจะไม่สวยงามเท่าไอ้สวะนี่แน่นอน”
หลงเฉินหันกลับไปหาหลินหลานที่นั่งตัวสั่นอยู่ เขาเปลี่ยนสีหน้าเป็
