ยามังกรอย่างเขาที่สุด
“ตกลง!” หลงเฉินตอบทันที “ข้าจะปรุงโอสถชำระไขกระดูกให้เจ้าเดี๋ยวนี้ แลกกับโสมต้นนี้!”
จางหูพยักหน้าพอใจ “ดี! ถ้าเจ้าทำได้ ข้าจะคุ้มครองเจ้าในเขตหอศาสตราวุธ แต่ถ้าเจ้าโกงข้า…” เขาหักนิ้วดังกรอบ
“วางใจได้…” หลงเฉินเอื้อมมือไปจะหยิบโสมโลหิตขึ้นมาตรวจสอบ
วูบ!
เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งผ่านหน้าหลงเฉินไปอย่างรวดเร็ว
“หืม?” หลงเฉินชะงักมือ
กล่องไม้จันทน์หอมยังอยู่บนโต๊ะ… แต่โสมโลหิตข้างใน หายไปแล้ว!
“เฮ้ย! โสมข้าหายไปไหน!” จางหูตะโกนลั่น
“กร้วม… กร้วม… แจ๊บๆๆ…”
เสียงเคี้ยวอะไรบางอย่างดังมาจากมุมห้อง ทั้งหลงเฉินและจางหูหันขวับไปมองพร้อมกัน
ที่มุมห้องบนกองฟาง… เจ้าเต่าทมิฬ ‘เสี่ยวเฮย’ กำลังนอนหงายท้องอย่างมีความสุข ในปากของมันมี “หาง” ของโสมโลหิตโผล่ออกมาเล็กน้อย ก่อนจะถูกดูดหายเข้าไปในปากจนหมดสิ้น
“อื้มมม! รสชาติใช้ได้! กรุบกรอบ! หวานฉ่ำ! ถึงจะยังสู้เลือดมังกรไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเป็นของว่างยามบ่ายชั้นดี!”
เสี่ยวเฮยตบพุงป่องๆ ของมัน แล้วเรอออกมาเป็นไอสีแดง “เอิ๊กกก! ขอบใจนะหลงเฉินที่หาของดีๆ มาให้กิน”
บรรยากาศในกระท่อมเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
จางหูหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธจัด
