“ไอ้เต่าเวร! แกกินสมบัติประจำตระกูลข้า!”
หลงเฉินยืนตัวแข็งทื่อ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นสมองยิ่งกว่าตอนหินวัดปราณระเบิด
“เสี่ยว… เฮย…” หลงเฉินกัดฟันพูดเสียงต่ำ
“หือ? มีอะไรเหรอเจ้าทาส? จะขอแบ่งเหรอ? เสียใจด้วยนะ ข้าย่อยหมดแล้ว แบร่!” เสี่ยวเฮยแลบลิ้นปลิ้นตาใส่
“ไอ้… เต่า… ตะ… กละ!!!!”
หลงเฉินคำรามลั่นกระท่อม “นั่นมันของลูกค้าโว้ย! คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
หลงเฉินพุ่งตัวเข้าไปตะครุบเสี่ยวเฮย แต่เจ้าเต่านรกไวกว่าที่คิด มันหดหัวหดขาเข้าไปในกระดอง แล้วกลิ้งหลุนๆ หนีออกทางหน้าต่าง
“อย่าหนีนะ!” หลงเฉินกระโดดตามออกไป
“ช่วยด้วย! ทาสทรยศจะฆ่าเจ้านาย! ช่วยด้วยยย!” เสียงกระแสจิตของเสี่ยวเฮยโวยวายลั่น
การไล่ล่าระดับตำนานจึงเกิดขึ้นกลางหุบเขาผีดุ
หลงเฉินไล่กวดเต่าสีดำที่วิ่ง (ใช่… มันวิ่งด้วยสองขาหลัง) เร็วจี๋ไปทั่วป่า เขาขว้างหิน ขว้างท่อนไม้ หรือแม้แต่ระเบิดพลังฝ่ามือใส่เจ้าเต่าตัวแสบ
“หยุดนะไอ้เวร! วันนี้ข้าจะต้มซุปเต่า!”
“ไม่หยุดโว้ย! แน่จริงก็จับให้ได้สิไอ้กาก! แบร่ๆๆ!”
ศิษย์สายนอกที่ยืนต่อแถวอยู่ต่างพากันอ้าปากค้าง มองดูท่านเทพเจ้าหลงผู้สุขุมเยือกเย็น กำลังวิ่งไล่เตะเต่ารอบภ
