ูเขาเหมือนคนบ้า ฝุ่นตลบอบอวล ต้นไม้หักโค่นเป็นทางยาว
หม่าจินยืนเกาหัวแกรกๆ หันไปมองจางหูที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้ากระท่อม
“เอ่อ… ศิษย์พี่จาง… ใจเย็นๆ นะขอรับ”
“เย็นบ้านแกสิ!” จางหูตะคอก “โสมข้า! โสมพันปีของข้า!”
สุดท้าย หลงเฉินก็จับเสี่ยวเฮยไม่ได้ เพราะมันมุดหนีลงรูที่เชื่อมต่อกับโพรงใต้ดินไป แต่เขาก็ต้องเดินคอตกกลับมาชดใช้ค่าเสียหายให้จางหู
“ข้าไม่มีโสมคืนให้…” หลงเฉินพูดด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ พลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อ “แต่ข้าจะปรุงโอสถชำระไขกระดูกให้เจ้า 3 เม็ด… ฟรี! และแถมโอสถฟื้นฟูระดับสูงให้อีก 2 ขวด! พอใจไหม!”
จางหูหูผึ่งทันที “3 เม็ด? แถมยาฟื้นฟู?” มูลค่ารวมมันมากกว่าโสมต้นนั้นเสียอีก!
“ตกลง! ตกลงตามนั้น!” จางหูรีบรับคำก่อนหลงเฉินจะเปลี่ยนใจ
เมื่อจางหูจากไปอย่างมีความสุข หลงเฉินก็นั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เขาล้วงกระเป๋าหยิบหินปราณออกมานับ… กำไรวันนี้หายวับไปกับตาเพราะต้องเอาไปชดเชยค่าวัตถุดิบทำยาฟรี
“เฮ้… หลงเฉิน…”
หัวเล็กๆ ของเสี่ยวเฮยโผล่ขึ้นมาจากใต้แคร่ไม้ไผ่ ดวงตาสีทองมองมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“หายโกรธยังอะ?…”
“ไสหัวไป!” หลงเฉินขว้างรองเท้าใส่
“โธ่! ขี้งกชะมัด! ก็มันหอมนี่นา!
